Een sopraanstem galmde over het schip;” Voor en achter !!!!” Manke Krelis en Bolle Bram, die door een ongelukje met halen van het anker drie vingers als visvoer had gedoneerd, waarbij zijn middelvinger op wonderbaarlijke wijze was blijven staan, gooiden de walvasten los. De telegraaf werd op “stand-by” gezet. Johannes de Mafkees ging naar omlaag, naar de machinekamer alsof hij in zijn eigen graf afdaalde. Hij was nog niet beneden of de telegraaf rinkelde: “slow-ahead”; De Ms Zaandam komt even met de kop omhoog en maakte zich langzaam van de wal los en voer statig de haven uit. Wanneer ze goed en wel het ruime sop hadden gekozen en de Ms Zaandam vorstelijk stampte op de rolling van het buitenwater, keken Krelis en Bram elkaar “s aan. De manke trekt de wenkbrauwen op, op een manier wat niet veel goeds belooft, maar kon toch een blik van volle bewondering niet onderdrukken. Het geeft hem een tweeslachtig gevoel. Aan de ene kant weet hij dat het een beest van een schip is, maar aan de andere kant is er iets wat hem tegenstaat en innerlijk woede veroorzaakt en hem binnensmonds doet vloeken.
“Een vrouw op de brug”, brieste hij. In stilte had hij gehoopt dat hij de scepter mocht zwaaien op deze proefvaart met de nieuwe Rolls-Roycemotor. Immers hij was degene die al 25 jaar op het schip voer en alle hoeken en gaten kende. Bolle Bram, die al snel met alle winden meewaait, steunde Krelis ongevraagd door met zijn verminkte hand naar de brug te zwaaien, als leek het een vriendelijk bemoedigend gebaar.
Alles zat al tegen deze dag. Hij had al niet zoveel vertrouwen in vrijdag de 13e en moest er nu tot overvloed van rampspoed ook nog een vrouw aan het roer staan. “Laat ze, potjandosie… lekker oudhollands gaan kantklossen” sliste Krelis met een wazige blik. Hij wilde nog wat zeggen, maar de uitwerpselen van een grote, krijsende meeuw in zijn gezicht belette zijn scheldtirenade. De drie nog bestaande rotte tanden van Bolle Bram ontwaarde het daglicht en je kon hem diep in de keel kijken van het lachen.
Krelis hees zich vol van woede het steile verroeste trapje op naar de brug. Hij zou haar wel eens….Hij drukte de deur open en voor hij vloeken kon uiten, zei het dappere Rubensachtig typetje: “Krelis, je komt als geroepen, zou jij het roer willen overnemen” De beste illustrator of gespecialiseerde detailschrijver zou het gezicht van door donderslag bij heldere hemel onthutste Krelis niet hebben kunnen omschrijven. Rooie Truus had allang al gezien dat er wrijving bij Krelis was en haakte handig in op zijn woede. Zij was immers ingehuurd door de rederij, om de nieuwe motor uit te testen. Zwijgend gaf zij het roer uithanden, maar blijft naast Krelis staan. Dan zegt ze, zonder om te kijken; “beetje stuurboord” De woede steeg, ondefinieerbaar woedend, hij wilde dat mormel….hij draaide zich even om, doch gehoorzaam maakte hij een beweging met zijn rechterhand; de stuurketting rammelt.
Een paar minuten later: “beetje stuurboord”. Hij kon haar wel bij die rooie haren grijpen. Hij, die al 25 jaar…de man die van jongst af aan …Krelis draait zich weer om en zei:” We zitten tussen de banken, het is krap aan”. De stuurketting rammelt weer, sneller. “Houwen zo”, zegt haar hoge stem.
Zonder een woord te zeggen geeft hij het roer weer over en gaat passagieren op de brug als een hongerige ijsbeer. Als hij eindelijk weer naar haar kijkt, loerend uit zijn ooghoeken, staat haar gezicht strak en serieus als voorheen, maar in haar helblauwe ogen straalt de victorie.
“Eigenlijk wel een lekker wijf” Het gevoel in de maag van Krelis was dezelfde als toen hij voor de eerste keer naar zee ging. Drie uur duurde de proefvaart, wanneer de Ms Zaandam weer aanmeerde aan de kade.
De proefvaart was geslaagd en “s avonds bij de borrel in de Kapiteinshut, kwam nadat de bodem van de Hankey Bannister in zicht kwam, de aap uit de mouw. Krelis, die elke gelegenheid gebruikte, te pas of te onpas, om iemand voor de gek te houden, was dit keer zelf genomen. De rederij had besloten, tijdens de vakantie van de kapitein, het gezag van de Ms Zaandam aan Manke Krelis over te dragen. “Zo zie je maar…”, mummelde Bolle Bram tussen de drie musketiers door. “Vrijdag de 13e is zo slecht nog niet!!” In ieder geval heeft Krelis bij gedragen in de nieuwe taakomschrijving van de man n.l. : dat hij de vrouw moet helpen weer contact te krijgen met haar vrouwelijke kant.
Ship ahoy!!!