Terwijl ik in de kapiteinshut een shaggie zat te roken, de kachel op 10 en het zesde glas Hankey Bannister whisky in de hand, liet ik mijn gedachten enigszins de vrije loop. Ik dacht terug aan de tijd dat ik voor het eerst naar zee ging. Gek eigenlijk, dat de jaren zo vreselijk snel zijn gegaan. Plotseling realiseerde ik mij dat het inmiddels alweer 30 jaar geleden is, dat ik tegen mijn toenmalige meisje zei: " Meid, de zee is mijn leven, ik moet even weg, maar ik ben zo terug!! ". Het schatje heb ik nooit meer gezien. Ze voelde zich heel terecht op de tweede plaats gezet. En zoals iedereen weet is de tweede plaats slechts goed voor zilver. Zo is het ook in de sport. Alleen de eerste plaats telt. En ik heb zo het idee dat mijn meisje er ook zo over dacht.

Met mijn mouw had ik de beslagen ramen schoongeveegd, nou ja schoongeveegd. Of het nu de smoezelige ramen waren of dat het kwam omdat ik consumptietechnisch iets te veel had gebruikt weet ik niet, maar het leek of de watermassa waarop de Ms Zaandam dreef een grote zilveren plas was. Ik voelde me verschrikkelijk rijk en ik droomde weg met ideeën wat ik allemaal zou kunnen doen met al dat zilver. Ik raakte helemaal in de ban van het zilver. Zelfs het overvliegende vliegtuig van de South African Airways leek tegen de achtergrond van het hemelse blauw op een grote zilveren vogel. Dat kan gebeuren als je door eenzaamheid bevangen wordt, dan komen zelfs de avonturen van oude zeehelden naar boven. Zo probeerde ik op mijn manier me het leven van Piet Hein voor te stellen.

Het lied van de zilvervloot vertelt: " Piet Hein, Piet Hein, zijn naam is klein zijn daden benne groot, hij heeft gewonnen de Zilvervloot ". Piet Hein moet een kleine man geweest zijn, gezien de hoogte van de tussendekken en de officiersverblijven op bijvoorbeeld zo’n oud schip als de VOC-replica Amsterdam. Dat zijn daden groot benne komt natuurlijk met name doordat Piet Hein een Spaanse vloot met zilver had gekaapt in 1628 in de baai van Mantanzas bij Cuba. De waarde van de buit was 15 miljoen gulden. Voor die tijd uiteraard een enorm bedrag en als we met de inflatie rekening houden hadden we er in onze tijd nog wel een aardig pinteke van kunnen nemen.

Maar ja het is nu eenmaal niet zo, maar dat krijg je nu van dat zuipen. Dan ga je dingen zien die er helemaal niet zijn.Piet Hein was een kaper en kapers in die tijd waren legale piraten, gesteund door de regering.Het enige waar je nu aan denkt als je over de zilvervloot hebt is AJAX.

Ook hier blijkt dat zilver niet nummer Uno is. Wat dat betreft was het lijflied van Ajax best op zijn plaats in dit gedenkwaardige jaar 1997. De Mokumers hadden hun handen dicht geknepen wanneer zij nog zilver hadden gehaald. Het lukte niet. Ik wist het wel, maar een kapitein heeft nu eenmaal een vooruitziende blik. Dat komt van al dat getuur over de golven.

Maar ja, zelf haalde ik het zilver ook niet. Wanneer ik terug zou zijn gegaan naar mijn meisje op de kade was ik misschien al 25 jaar getrouwd geweest en had een mooie zilveren bruiloft gevierd met allemaal ooms en tantes, neven en nichten en andere zuignappen die een cadeau van een tientje geven en voor fl. 100,- weg lurken.

Ik ga gewoon voor goud. Vrijheid is voor mij goud waard. De vrijheid van de zeeman, die van de zee zijn thuis heeft gemaakt. En als ik dan naar de wal ga breng ik altijd een bezoek aan mijn stamcafé de Kapiteinshut te Zaandam in de Klauwershoek.

Ter informatie: een Klauwer is een Zaans woord voor Breeuwer, touwslagers, die het touw doordrenkt met pek tussen de naden in de scheepswanden sloegen.

En zo gebeurde het dat ik op een van de weinige mooie zomeravonden van dit jaar vroeg op de avond in de Kapiteinhut neerstreek.

Er zaten reeds een flink aantal leden van het Kapiteinskoor in vrolijke stemming op het kleine terras. Met de hit " Zoen me nog een keer " op de achtergrond werd ik al snel bediend door een brildragende en boven zijn haar uitgroeiende ober, die behalve van bedienen voornamelijk verstand bleek te hebben van het vrouwelijk schoon. Na het nuttigen van de eerste versnapering volgde al in rap tempo de nodige andere en begon bij mij stemming behoorlijk te stijgen.

Toen ik aardig de hoogte begon te krijgen, kreeg ik het idee dat alle aanwezige dames op het terras op elkaar leken en wat nog vreemder was: dat ze ook nog leken op het meisje dat ik achter liet op de kade. Inmiddels hadden ze allemaal zilvergrijs haar gekregen, maar zoals je weet is dat gebruikelijk bij ouder worden. Plotseling viel er iemand van de kruk, tenminste dat dacht ik....

Ik krabbelde overeind in mijn eigen stuurhut, de Ms Zaandam was tegen een overstekende boei aangevaren. Er zat een brandgat in mijn schipperstrui en mijn glas Hankey Bannister whisky lag op de grond. Ik zag nog net een zilvermeeuw van schrik wegvliegen. Met aanzienlijke averij ben ik de haven binnengevaren.

Mijn boodschap is:

Dromen zijn bedrog.

Als je je eigen koers houd ga je niet voor zilver,

maar altijd voor goud

Ship ahoy!!