Mannen.... Alle hens aan dek. Het regent pijpenstelen, de bliksem gierde langs het schip de Ms Zaandam. De druppels springen zeker 20 centimeter vanaf het dek weer omhoog. De wolkbreuk waarin we terecht zijn gekomen teistert het schip. Met de rust in de kapiteinshut is het gedaan en de glazen Hankey Bannister whisky liggen her en der op de grond. De sigarengeur in de hut is inmiddels vermengd met alcohol. Op zich is dat natuurlijk geen probleem, maar tot overmaat van ramp is een kom snert over het portretje van mijn geliefde gevallen. Terwijl de mannen op het dek alle zeilen aan het bijstellen waren, denderden nog steeds de warme klanken van het Kapiteinskoor uit de radio. We werden door de hoge golven heen en weer geslingerd. We merkten niet eens dat een vliegtuig van de South African Airways hoog boven ons net zo krampachtig op koers probeerde te blijven.

Het was beestachtig weer. En terwijl de haven in zicht was en het licht van de vuurtoren binnen handbereik leek te zijn, voelden we toch dat we het niet zouden halen. Plots werd een ontploffing gehoord in het vooronder en terwijl ik overboord geslagen werd en uren in de woeste golven dreef had ik gelukkig nog een stuk worst van keurslager Groot van de Savorin Lohmanstraat en nog steeds de foto van mijn geliefde vastomklemd in mijn hand .

Het beroemde liedje van Leo Fuld kreeg ik ondanks mijn benarde positie niet uit mijn hoofd:

"In mijn scheepje op de zee,

neem ik jou portretje mee

Als ik "s nacht naar kooi toe ga,

kus ik jou stiekem voor de nacht.

En in storm en mist en kou,

denk ik altijd weer aan jou

Jij die lieve mooie vrouw,

jij die in Holland op me wacht

Als ik op de uit kijk sta,

of het dek weer zwabberen ga

Draag ik altijd in mijn hart,

die ene foto met me mee

En in stille avonduren,

naar je ogen zit te turen

In mijn scheepje op de zee,

draag ik jou portretje met me mee".

Ship ahoy!!