Wanneer de kapitein even de tijd aan zichzelf heeft zit hij vaak aan zijn logboek te werken en zo kwam het dat hij stilletjes terugdacht aan de periode dat hij gekozen had voor de zee. Een mooie, maar soms ook een angstige, weerzinwekkende en onrechtvaardige tijd, waarin hij menig keer ten einde raad was. Vanaf het moment dat hij als jonge zeeman naar de woelige baren ging, heeft hij als leerling een dagboek moeten bijhouden. Had hij dit niet gedaan, dan had hij gevaar gelopen de messcherpe antwoorden werkelijk uitgesproken te hebben, die hij had bedacht terwijl hij met hete ogen op zijn kooi lag te staren na de eerste uitbranders van de stuurman, die niet immer rechtvaardig waren. Wanneer hij in een radeloze toestand deze gedachten opschrijft in zijn dagboek, vergezeld van een volledige beschrijving wat hij de man toewenste, die achterlijke puistenkop, dan zal hij de officier later met een gevoel van schaamte tegenkomen, zoals het hoort.

Want je weet nu eenmaal dat je als leerling niet direct de kapitein kan zijn, maar van "s morgens vroeg tot "s avonds laat zul je onder onrechtvaardigheden lijden, totdat je je soms ten einde raad op je kooi ligt af te vragen: "Wat is de zin van het leven?"

En zo kwam het dat ik geen pet meer kon zien, niet meer lachen kon, geen hap meer door mijn keel kreeg en ziek van heimwee, eigenlijk het liefst overboord wilde springen.

Toen herinnerde ik ineens het verhaal van een jongeman, die op weg was een einde aan zijn leven te maken. Hij was ten einde raad en liep naar de rivier, waar hij van plan was zich te verdrinken. Onderweg passeerde hij een man op een bankje, die tegen hem riep; "Ho, wacht eens even, wat ga je doen? Je gaat jezelf toch niet verdrinken?"

Boos draaide de jongen zich om en zei: "Waar bemoei je je mee, wie denk je wel wie je bent?"

De man op het bankje zei: "Ik bemoei me er niet mee, ik hou je in niets tegen. Als jij je wilt verdrinken, dan vind ik het uitstekend. Ik vind het zelfs fantastisch en prijzenwaardig, maar voor je dat doet heb ik een vraag aan je; "Zou je me niet je twee ogen kunnen geven, want die heb je toch straks niet meer nodig. Ik heb namelijk een vriend, die blind is geworden en de dokters zeggen dat hij met oogtransplantatie weer kan zien. Hij is een rijk man en heeft er veel geld voor over en waarom niet een beetje zakendoen voordat je de hand aan jezelf slaat?"

"Hoeveel zou die vriend dan wel willen geven voor die ogen", zei de jongeman enigszins verrast. De man op het bankje zei: "Wat je maar wilt: 20.000 gulden, 30.000,-. Zeg het maar."

De jongeman zei: "Maar, wat heb ik nou aan geld als ik mezelf ga verdrinken?".

"Wacht nou even, 100.000 gulden. Een ton! Denk er maar over na!"

"Honderdduizend gulden....", riep de arme jongen uit. "Zoveel heb ik nog nooit in mijn bezit gehad."

"Nou daarom," zei de man op het bankje, "en misschien wel het dubbele. Hij heeft er alles voor over om weer te kunnen zien."

"Tweehonderdduizend piek! Waarom zou ik dan nog een einde aan mijn leven maken, meneer", zei de jongen, terwijl hij hoe langer hoe opgewondener raakte. "Maar als ik straks dood ben, heb ik ook niets meer aan mijn geld. Maar als mijn ogen zoveel waard zijn voor een ander wil ik ook wel weten waarom dat zo is, voordat ik ze weg doe".

"Oké", zei de man. "Zoals je wilt". "Maar het is wel een paar dagen lopen naar het huis van mijn vriend", vervolgde de man op het bankje. "Dat geeft niks, een paar dagen hou ik het nog wel uit", antwoordde de jongen.

En zo kwam het dat zij op weg gingen en na verloop van een dag, kwamen ze door een dorp met allemaal affiches zoals:

"Het avontuur van het leven op deze planeet" en "Alleen degenen, die het risico nemen te ver te gaan, kunnen uitvinden hoever ze kunnen gaan" en "Obstakels zijn wat je ziet als je je ogen niet op je doel gericht houdt."

Duizenden jonge mensen zullen dit jaar proberen een eind aan hun leven te maken. En volgend jaar en het jaar daarna..... Ze zijn ongelukkig met hun leven. Ze voelen zich alleen. Ze moeten zich wel ongelukkig voelen. Leven op deze planeet is een puinhoop. Maar ze zijn niet alleen. Wij zijn met hen. Wij hebben hen nodig, hun boosheid, hun frustratie, hun verdriet, hun energie, om die puinhoop op te ruimen.

Uw kapitein, beste lezers... is ook wel eens ten einde raad. Het verhaal wat ik zo juist vertelde is niet afgemaakt in verband met de beperkte ruimte. Het is een citaat uit het boek van RENE DIEKSTRA, Je Verdriet Voorbij. Ik heb mijzelf permissie gegeven om zijn bemoedigende woorden te gebruiken. Zelf heb ik veel energie geput uit deze man, die ondanks zijn in opspraak gekomen positie, veel mensen een houvast heeft gegeven. Laten we maar zeggen "de bijbel" is ook vaak in een nieuw jasje gestoken en ook The Beatles zijn ontelbare malen gekopieerd, met als doel mensen te plezieren.

De reden dat ik dit vertel is, dat twee jaar geleden mijn oudste zoon ten einde raad was en om dezelfde reden een eind heeft gemaakt aan het leven op deze planeet.

Mijn "kerstboodschap" is; "Help de jeugd door een moeilijke periode heen. Ten einde raad kan ook betekenen: ten einde kun je raad geven en voor de jongeren, dat ze ook ten einde raad kunnen krijgen".

Ship ahoy!!